Geluk zit in hele kleine dingen

Nikki Poort

Geluk zit in hele kleine dingen, en mijn geluk wordt op dit moment vertegenwoordigd door iets dat 51 cm klein is……. Nee, niet mijn laptop! Hoewel…. uhr, nee, neehee! Mijn vertegenwoordiging van geluk is mijn pasgeboren dochter, Nikki.

Bijna iedere andere vader zal ook zeggen dat zijn baby echt de mooiste, knapste en liefste is. Dat klinkt doorgaans enorm cliché en sterker nog, ik weet dat ’t simpelweg niet waar is. Misschien was ’t ooit waar, maar in ieder geval niet meer sinds een paar dagen terug, toen de mijne is geboren en al die titels heeft gestolen!

Iedereen heeft de verhalen om zich heen wel gehoord, aanstaande ouders hebben de boeken van Kluun en Claudia de Breij wel gelezen, mensen zonder kinderen hebben alle verhalen nu wel gehoord en interesseren zich er wellicht niet voor, en mensen die al kinderen hebben op het moment dat ik dit schrijf hebben alles zelf al meegemaakt, dus wat heb ik daar nu nog aan toe te voegen? Niets, behalve dan dat ik het nog niet heb beschreven en er toch mijn zegje over wil doen. Gewoon, omdat het kan… en het gratis is… maar vooral omdat ik hoop dat sommigen die dit lezen het leuk of herkenbaar vinden, of graag lezen hoe ik me voel en gebeurtenissen heb beleefd.

Laat ik mijn verhaal categoriseren in een aantal unieke vragen waaraan vermoedelijk alleen ik aan ben, nog steeds wordt, en vermoedelijk nog lang zal worden, onderworpen:

– Hoe voelde je je toen je haar voor het eerst zag? Wat ging er door je heen?
– Het was zeker wel zwaar, die bevalling?
– Ben je al een beetje gewend aan het ouderschap?

Hoe voelde je je toen je haar voor het eerst zag? Wat ging er door je heen?

De meest basic vraag en toch nauwelijks te omschrijven. Ik zal je eerlijk zeggen, toen ik haar voor het eerst zag geloofde ik niet dat het mijn dochter was. Het was onwerkelijk en tegelijk confronterend. Ik was enorm blij haar te zien, maar direct ook enorm onzeker, onmachtig en bezorgd. Ze is namelijk via een keizersnede geboren, wat op zich allemaal al een artikel op zichzelf waard is, maar dat terzijde. Toen ik de doktoren met haar zag weglopen om te controleren of alles goed was en om haar schoon te maken, was het een wirwar van emoties. Gaat alles wel goed? Wat is ze mooi! Waar lopen ze naartoe? Ik herken mezelf er nog helemaal niet in! Hoe gaat het met Hilde (mijn vriendin)? Hey, doe je wel voorzichtig met haar hoofdje! Etc.

Ik wist niet dat je na 24 uur wakker zijn nog zo enorm helder, en vooral veel, kon denken. Mijn hersenen maakten overuren. En dan komt mijn allereerste grote zorg voor mijn dochter sinds de daadwerkelijke geboorde: ze moest aan de beademing. Het kwam niet lekker op gang dus ze had wat hulp nodig. Voor de doktoren misschien de normaalste zaak van de wereld, maar dus niet voor mij! Mijn wereld stond heel even stil. Voor mijn neus, 2 doktoren waarvan één bezig was met een zuurstofpomp op de mond van mijn dochter om ervoor te zorgen dat ze niet een heel kort bestaan heeft. Linksachter mij, mijn vriendin op de operatietafel die nog onder behandeling is. Gelukkig zie ik daar een glimlach (achteraf gezien misschien wel gewoon van de verdovende middelen, maar dat even onder ons).

Kortom, hoe voelde ik me: Geweldigbezorgdblijtrotsbangeuforisch dus!

Het was zeker wel zwaar, die bevalling?

Dit vind ik een lastige vraag, dat het voor mij ook wel zwaar zal zijn geweest, met name omdat er als man bijna geen goed antwoord op kan geven. Laten we elkaar geen mietje noemen, de man zit erbij en kijkt ernaar. Ik weet zeker dat ik erg waardevol ben geweest voor mijn vriendin, maar laten we eerlijk zijn. Er komt geen laptop van 51 cm uit mijn buik! Uhhh, baby! BABY!

Wat is zwaar? Als ik het vergelijk met een gemiddelde andere dag uit mijn leven, dan was het lichamelijk behoorlijk pittig, maar ik heb wel eens een All Terrain Bike fietstochtje gemaakt die conditioneel een stuk pittiger was. Al had ik het nu wel iets kouder dan bij een fietstocht, omdat ik tijdens de bevalling een beetje stil zat te niksen (ja sorry hoor, het duurde lang, ik heb niet 24 uur staan springen en persen, ik kreeg het koud; vrouwen hebben makkelijk praten, die houden zich wel warm).
Geestelijk was ’t wel een pittige klus. Daar waar de vrouw – vermoed ik – op pure wilskracht de energie uit haar lichaam perst (letterlijk), is het voor de man vooral kijken naar die wilskracht. Niets erger dan onmachtig zijn en niets nuttigers kunnen bijdragen dan “pff pfff pfff pfffffffffff“. Gelukkig troostte Hilde mij af en toe (onbedoeld) met de zin “Het volgende kind mag jij doen!”. Dat hield in dat ze haar gevoel voor humor nog niet weggeperst had.

Ben je al een beetje gewend aan het ouderschap?

Neen.

Dat is wel helder he? Op moment van schrijven ben ik, nog veel te laat, wakker, alleen, thuis. Mijn vriendin ligt nog in het ziekenhuis met Nikki. Ik rijd meerdere keren per dag op en neer naar het ziekenhuis en zo verstrijken de uurtjes. Ik ga op bezoek bij mijn eigen vriendin en dochter, in plaats van dat we samen zijn (dit klinkt misschien normaal voor gescheiden ouders onder u, maar wij zijn niet gescheiden, dus is het een raar gevoel). Er zijn ook andere mensen bij die vertellen hoe het wel of niet moet, wanneer ik er wel of niet mag zijn en of opa en oma wel of niet de baby vast mogen houden. Daar hoef ik niet aan te wennen, want het is niet ons leven. Het is een aanloopje naar straks. Deze vraag moet ik misschien over een maandje nog eens beantwoorden.

Wat ik er al wel over kan zeggen is dat het momenteel bij bijna ieder bezoekje zowel hartverwarmend als hartverscheurend is. Als ik haar vast heb is het alsof we toch even slechts met zijn tweeën zijn. Mijn dochter en ik, niemand anders. Zij voelt zich veilig bij mij, en ik trots en gelukkig bij haar. Totdat ze moet huilen en ik haar niet stil krijg, of zoals vandaag, ik voor slechts een paar tellen het gevoel heb dat ze stopt met ademhalen, en daarmee mijn hart overslaat. Was natuurlijk niet zo, maar van die wetenschap trok mijn hart zich desalniettemin de eerstvolgende minuten nog steeds niets aan.

Ik denk dat het ware geluk onlosmakelijk verbonden is met het ware verdriet. Als je ware geluk ongelukkig is, en daardoor je geluk in een fractie van een seconde om kan slaan in verdriet, weet je ook meteen weer dat het hier het ware geluk betreft.

Sorry, kan het niet minder vaag dan dat omschrijven.

Morgen mogen ze naar huis. Dan begint wat mij betreft pas echt het avontuur. We hebben al een paar hobbels doorstaan. Het had erger en moeilijker gekund en het ook slecht af kunnen lopen. Maar Nikki is er echt, gezond en wel! Ik heb haar vast gehad, in mijn armen heeft ze al vele uurtjes geslapen, en ik weet zeker dat mijn hart nog vele malen verwarmd en verscheurd zal worden, en ik ga er enorm van genieten.

 

De mooiste, knapste en liefste? Leugens! Bewijs!
Nou, ok! Voor de liefhebbers, dit schitterende plaatje:

Nikki Poort
Klik op de foto om van nog dichterbij te genieten

14 gedachten over “Geluk zit in hele kleine dingen”

  1. Ik ben het helemaal met je eens dit is het mooiste kindje op aarde!
    En je bent een geweldige papa en partner! Heel fijn om te weten dat mijn zusje en nichtje zo goed verzorgd worden!
    Ik vind je geweldig!

    Groetjes,

    Eefje

  2. Wauw! Wauw! Wauw! Mooi! Gelukkig! Hartverwarmend! Emotioneel! Herkenbaar! O,zooo mooi en spannend tegelijk! En wat een mooi kindje….op 3 na dan he;-) enorm gefeliciteerd met dit geweldige wondertje! Hopelijl mogen we over een paar weekjes echt kennis maken met dit hele mooie meisje. En hilde….wauw! Top prestatie en ik ben het met je eens….het wordt dat die mannen emanciperen en kinderen krijgen…voor nu is het achter de rug en kan het echte genieten (zodra je thuis bent met dennis en nikki)beginnen!

  3. Dennis, wat een mooi verhaal! Nooit geweten dat je zo leuk en mooi kunt schrijven 🙂
    Heel herkenbaar allemaal!
    Fijn dat jullie nu lekker samen thuis zijn. Geniet ervan!
    En ik vond Nikki echt prachtig toen ik haar afgelopen weekend in het echt zag!
    Liefs, Cynthia

  4. Heej Dennis, ben maar gelijk even gaan spotten en je hebt gelijk hoor, prachtig meisje. Titel mooiste van de wereld gaat ze voor mij niet halen, daar heb ik al een gedeelde eerste plaats voor in mijn eigen gelederen 🙂 Maar mooi is ze zeker. Leuke naam ook! Heel veel knuffelgeluk! Ennuh…van af en toe een strontbroek verschonen, land je vanzelf wel weer op aarde hihihi!

  5. Lieve dennis en hilde Wat een mooi kindje, ik wordt gewoon een beetje emotioneel van dat mooie plaatje, en dennis wat een prachtig stuk, wat kun je mooi schrijven.ik heb er geen woorden voor. Geniet ervan en koester dit kostbare geluk!

  6. Ha die Dennis, mooi stukje proza hoor.En een nog mooiere dochter. Jullie kunnen trots zijn op zo’n beauty.
    Maar vooral blij dat ze gezond is..! Als de eerste drukte voorbij is komen we ff checken of bovenstaand geen understatement is…

    We nemen dan ook spoedig kontakt met jullie op om een dag en tijd af te spreken voor een eerste kennismaking met de
    prachtige aanwinst.

    groet van Kees,Anelyn,Ferry en Mitchell

    PS. Nu je toch dichterlijk begaafd schijnt te zijn, moet je ook doorgaan met het opschrijven van je gevoelens en emoties in latere stadia. Lijkt mij heel bijzonder als jullie in de wat verdere toekomst deze samen met de filosophische gedachten van nu dan weer levendig kunnen herinneren.

    1. Dank je! Ik ben zeker van plan vaker stukjes te schrijven. Eens zien wanneer ik weer de tijd vind!

      En dat mijn verhaal een understatement is kan ik je zo al vertellen. In het echt is het alleen maar nog mooier, liever, etc. 😉

  7. De tranen stromen over mijn wangen! Ze is echt heel, heel mooi, dat zie je gelijk. 🙂 Maar wat een mooie vader heeft ze ook, die kleine mazzelaar! (en wat kan hij GOED SCHRIJVEN!!).

  8. Wat een mooi verhaal. Prachtig beschreven. Ik ga meer van je lezen. Geniet van je dochter. Die van mij is nu 3 en ik geniet ook nog steeds. Vader zijn is prachtig!

  9. Heel erg van genoten Dennis, door je schrijfstijl maar vooral ook vanwege de herkenning aan de andere kant, ik ‘onderging’ 26 uur na aanvang zo’n keizersnee en mijn zoon moest naar de Intensive care … Stormen van emoties die amper te beschrijven zijn, nu, 18 jaar later, ga ik binnenkort de video nog eens bekijken, één keer eerder gedaan maar dat was toen te heftig..

    en heerlijk dat je dochter gezond is, want naar dat zinnetje was ik het hele stuk aan het scannnen. Super!

    Tot leesz!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *