Kleine meisjes worden groot

Ze ligt in bed. In haar eigen bed. Op haar eigen kamer. Niet meer binnen handbereik, niet meer horen zuchten, of horen draaien in het inmiddels al wat krakende wiegje door het immense gewicht van al bijna 7 kilo. Niet meer horen ademen of soppen op de fopspeen. Vannacht ligt ze in haar bed, haar eigen bed, op haar eigen kamer.

Nikki is nu 19 weken en een beetje. Ruim 4 maanden dus. Alweer bijna halverwege de periode van haar leven waarin ze de snelste groei door zal maken, zowel fysiek als mentaal. Iedereen zegt dat de tijd zo snel gaat en dat je er goed van moet genieten. Vooral ouders die merken dat de tijd sneller is verstreken dan ze verwacht hadden, ondanks de waarschuwingen die ook zij hadden gehad, hameren hierop.
Zo ook zullen wij dit doen, want de wijze woorden houden niet tegen dat de tijd als een intercity de kleine dorpjes passeert zonder te stoppen. En stopt hij wel bij jou? Als je heel even niet oplet heb je hem gemist en moet je weer 45 minuten wachten tot de volgende trein, als die überhaupt nog komt die dag.

Momenteel is Nikki vooral bezig met heel bewust kijken. Kijken is altijd meer haar ding geweest. Natuurlijk, ze grijpt nu ook dingen, en stopt van alles in haar mond, maar vooral de wijsheid in haar ogen is wat mij bezighoudt. Iets vastpakken is een reflex die langzaam evolueert; natuurlijk ontzettend leuk, maar het is wat je verwacht. Je wacht op de dag dat ze dat speeltje pakt en er iets mee doet. Je bereidt je voor op het moment dat ze die knuffel geconcentreerd met twee handen vastpakt. Okay, je houdt er misschien geen rekening mee dat ze een ring pakt en zichzelf voor haar hoofd mept en gaat huilen, maar toch… Het ligt in de lijn der verwachtingen dat ze iets pakt en er wat mee aanrommelt.

Wat ik niet had verwacht is dat je in de ogen van je kind zoveel kunt zien. Ik denk dat je het ook alleen in de ogen van je eigen kind ziet, omdat je de tijd moet hebben om goed te kijken en moet kunnen vergelijken. Je eigen kind is doorgaans ook het enige kind die je aandachtig in de ogen zult kijken, zonder aan iets anders in je omgeving te hoeven denken.
Op die manier zie je verdriet aankomen, nog voor het er is. Je ziet pure blijdschap zodra je ’s ochtends weer boven haar bedje verschijnt en je ziet op momenten de hersentjes overuren maken om te begrijpen wat er allemaal gebeurt om haar heen.

Ik denk dat, juist omdat de ogen van je kind bijna een reflectie van haar gedachten zijn, het zo uitermate frustrerend is als je een moment niet weet wat er aan de hand is als ze verdrietig is. Als je denkt dat ze geen honger heeft, geen slaap en zich niet heeft zeer gedaan, wat is er dan aan de hand?

Gelukkig bevind ik me in de luxe positie dat ik kan zeggen dat het bij Nikki niet vaak gebeurt dat we geen idee hebben wat er aan de hand is. We zijn afgelopen weekend voor het eerst een weekend weg geweest. Haar eerste “vakantie” dus. Autorit van anderhalf uur om in een vreemd huis terecht te komen en vervolgens in een vreemd bed te moeten slapen, en  dan ook nog eens een paar maaltijden in rumoerige cafeetjes te moeten nuttigen: geen probleem! Autorit heen en terug geslapen, ’s nachts vaster geslapen dan de week ervoor thuis, en cafeetjes voelt ze zich ook prima op haar gemak! Dat laatste moeten we het nog eens over hebben binnenkort, maar los daarvan…

Om een lang verhaal langer te maken; ze wordt groot en wijs en ze slaapt vannacht in haar eigen kamer in haar eigen bedje. Ze heeft dagen waarop ze het allemaal wel gelooft, en dagen waarop iedere beweging met een glimlach wordt beloond. Iedere dag spreken haar ogen wat meer. Soms ben ik bang dat ze al begint te praten, of ineens opstaat en een stukje wegloopt. Gelukkig is het nog niet zo ver. Ze mag nog even klein blijven. Maar ze krijgt wel steeds meer karakter. Ze vindt dingen leuk, en laat duidelijker merken wat ze niet leuk vindt.

Maar vooral wordt ze alsmaar liever, mooier en slimmer. En ze lijkt steeds meer op haar moeder…. Maar dat heb je niet van mij.

7 gedachten over “Kleine meisjes worden groot”

  1. Wat heb je het weer vreselyk goed, lief en zoals het nu eenmaal gaat met zo’n kleintje , genaamd, Nikki, fantastisch verwoord.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *