Nagedachtenis

Vrijdag de crematie van de moeder van een collega bijgewoond. Ze is 63 jaar geworden. Ze werd ziek en binnen zeer korte tijd bleek haar tijd al te zijn gekomen. Door het verdriet in iemands ogen komt zoiets automatisch dichtbij, al kende je de overledene niet persoonlijk.

Niet meer dan menselijk om alles toch maar weer op jezelf te betrekken. Wat als mijn moeder, vader of vriendin…  En een kort verschrikkelijk moment dacht ik, wat als mijn dochter… Snel weer achter me gelaten.

Best vaak ook sta ik stil bij wat er zou gebeuren als ik zelf zou komen te overlijden. Wat zou men zeggen over mij? Hoeveel mensen zouden er zijn bij mijn afscheid? Zou er veel gehuild worden, zou men snel weer verder gaan met de alledaagse dingen? Ja, natuurlijk. Mensen kunnen omgaan met de dood. De een sneller en beter dan de ander, maar we gaan ermee om. Gelukkig maar, anders zou het leven een lange ondraaglijke periode van rouw zijn.

Ik hoop altijd wel dat veel mensen me zullen missen. Niet omdat ik ze rust misgun, maar om mezelf voor te houden dat ik iets goed doe in mij leven wat ervoor zorgt dat ik gemist zal worden. Puur egoïstisch natuurlijk, maar toch voel ik het zo.

Hopelijk zijn er een aantal die zullen zeggen dat ze met me konden lachen. Misschien een paar die iets van me hebben geleerd. Hopelijk zullen ze zeggen dat ze me konden vertrouwen, en dat ik iedereen behandelde met respect. Een paar hebben hopelijk oprecht van me gehouden, als familie of als vriend. Als het mijn tijd is wil ik me niet hoeven schamen tijdens mijn laatste terugblik. Dan moet het gewoon klaar zijn zonder spijt.

Maar voorlopig nog niet. Te veel om voor te leven. En datzelfde geldt voor de mensen om me heen.

Terugdenkend aan afgelopen vrijdag, en de woorden die zijn gesproken, denk ik niet dat zij hoeft terug te blikken met spijt. Ik zag mensen die verdrietig waren, maar dit toch konden met een lach om opgehaalde herinneringen. Ik voelde gemis in de verhalen, maar ook rust. Rust, omdat het blijkbaar goed was.
En dan is het klaar, met een traan, zonder spijt. Als het moet, dan maar zo.

2 gedachten over “Nagedachtenis”

  1. Ik zal altijd aan je denken als de man die heel lief en zorgzaam naar mijn zusje en mijn nichtje is! En natuurlijk met een lach!

    Dikke knuffel,

    Je schoone zuster (als je haar ooit nog eens gaat vragen teminste 🙂 )

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *