Hotel van Gedachten

Ik las zojuist een stukje van mede-blogger Evelyne Hermans en wilde daarop reageren op haar blog. Omdat mijn antwoord wat aan de lange kant werd, besloot ik het via mijn eigen blog te doen.

Mijn interpretatie van haar artikel: Het gaat over een afgesloten ruimte in je gedachten, waar je woorden en zinnen met zorg ordent en formuleert, alvorens ze naar buiten te brengen. Soms, vaak ongemerkt en onbedoeld, laat je iemand toe in die gedachten alvorens je ze netjes hebt kunnen ordenen en wat zaken eruit hebt kunnen filteren. Daarmee stel je je kwetsbaar op, waarschijnlijk omdat het je pure ik laat zien.

Quote artikel “Struikelblog”:

Want er is ook nog dat deurtje naar buiten. Een deur die uitkomt op een klein pleintje, waar ik soms de door mij geordende woordenstroom tevoorschijn tover. Waar passanten blijven staan en aandachtig luisteren. Waar ik zomaar kan worden aangesproken of… waar ik helemaal niet word opgemerkt. Dat laatste raakt me. Vaak laat ik die deur daarom gesloten. Voor de zekerheid.

Lees hier het hele stuk: http://www.evelynehermans.nl/struikelblog/

Het herkenbare aan haar verhaal is volgens mij dat iedereen wel een afgelegen hoekje met een deur naar zo’n pleintje heeft. Ik denk zelfs dat je misschien wel een hotel vol aan kamers hebt met een grote lobby waar alles samenkomt en daarmee een groot deel van je persoonlijkheid vormt.

  • Een kamer gevuld met gedachten en ideeën die niet naar buiten komen.
  • Een kamer waar woede en frustratie wordt opgestapeld.
  • Een kamer vol irritatie die onuitgesproken blijft.
  • Een kamer barstensvol creativiteit, waarvan je bang bent dat deze niet gewaardeerd zal worden.

Als de kamer gesloten blijft raakt hij vol. En wanneer je de deur dan open doet zal alles als een ongecontroleerde en verwoestende tornado naar buiten stormen.

Ik denk dat heel wat mensen bijvoorbeeld zo’n irritatiekamer hebben die te vaak te lang gesloten blijft. Je blijft dan zitten met het idee “had ik er maar iets van gezegd”, of “als dit nog een keer gebeurt dan zal ik…”. Zelf kan ik uren rond blijven lopen met dit gevoel of ’s avonds wakker worden en hier nogmaals geïrriteerd van raken. Vervolgens ben ik dan nog eens gefrustreerd over het feit dat ik geïrriteerd ben en er niets mee heb gedaan.

Ook creatieve gedachten en specifieke meningen blijven vaak achter gesloten deuren. Ik denk dat heel veel deuren gesloten zijn met de sloten die door schaamte en angst zijn gevormd. Vrees voor meningen, schaamte voor gedachten en uitspraken. Bang voor reacties van anderen. Allemaal dingen waardoor je jezelf tekort doet.

Hoe meer kamers gesloten blijven, hoe ongezelliger het in de lobby is. Ik denk dan ook dat hoe minder gesloten kamers je hebt, des te gelukkiger je in het leven staat. Of gaat dat volgens jou te ver?

Hoeveel gesloten kamers heb jij in je hotel van gedachten?

 

9 gedachten over “Hotel van Gedachten”

  1. Beste,

    Ik heb 1 gesloten kamer, en die gaat ergens 8-10 jaar na vandaag open. Eerder niet. De rest staan min of meer open.

    Mooie reactie op de blog van Evelyne!

    Je maakt me nieuwsgierig naar jouw eigen kamers. Die staan hierboven nog niet open 😉

    PS
    Ik heb je persoonlijke blogs nog niet gelezen. Dat ga ik zeker een keer doen. Tot later.

    1. Dankje!

      Ik heb in ieder geval wel één kamer genoemd, namelijk de irritatie kamer.
      Het is een vrij grote kamer dus hij puilt niet snel uit, maar ik denk dat ik best vaker wat botter zou mogen zijn.

      Misschien wel een apart blogje waard. Of zelfs een aparte “kamer” categorie, waarin ik wat zelfreflectie toepas. Wie weet! 😉

    2. Steven, vergeet helemaal te vragen welke kamer precies na die specifieke periode bij je open gaat. En waarom op dat moment en niet nu.

      Al vermoed ik dat je het met een reden vaag hebt gehouden. 😉

  2. Dennis, laat ik beginnen met te zeggen dat ik mij zeer vereerd voel over het feit dat je een blog hebt geschreven naar aanleiding van mijn tekst. Het betekent dat ik je op de één of andere manier heb geraakt en dat beschouw ik als een groot compliment.

    Het beeld van een hotel met verschillende kamers vind ik erg goed gekozen. En het is waar dat de lobby maar een ongezellige ruimte wordt als alle kamers gesloten blijven. Jammer genoeg verwacht onze samenleving dat je sommige kamertjes gesloten laat. Of de inhoud ervan in ieder geval genuanceerd en gedoseerd naar buiten brengt. En dat is waar ik inderdaad mee worstel. Je zou kunnen zeggen dat ik probeer om in die grote lobby díe mensen te vinden die me niet veroordelen om de inhoud van mijn kamertjes. Met hen hoop ik een heel gezellig hoekje in de lobby te creëren, waar langzaam steeds meer mensen aanschuiven :-). Maar vooralsnog loop ik nog een beetje onwennig in die lobby rond…

    1. Het mooiste is natuurlijk wanneer mensen bij je willen zijn niet ondanks maar dankzij de inhoud van de kamers.

      In de praktijk deel je met verschillende soorten mensen vaak verschillende kamers.
      Het nadeel aan genuanceerd is vaak weer dat het doordacht en afgewogen is. Maar wat je zegt, het wordt verwacht.

      De vraag is ook maar of je zelf wel alle kamers met iedereen wil delen natuurlijk!

  3. Goed beeld man! Ik zei het net al op de blog van Eef; zoals jij geïnspireerd bent geraakt door de post van Eef, zo ben ik geïnspireerd geraakt door de posts van jullie beiden. Binnenkort post ik dan ook iets in navolging op jullie posts.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *