Eerste stapjes!

Nikki loopt

Lieve Nikki,

Het is alweer even geleden dat ik de wereld iets over je heb verteld. Ik weet niet waarom. Geen behoefte, geen inspiratie, geen nieuws? Is er dan in ruim drie maanden tijd helemaal niets leuks gebeurd? Niets leuks gedaan, geleerd, gezegd? – Zeker wel! Aan jou heeft het in ieder geval niet gelegen.

Twee weken terug hebben we je eerste verjaardag gevierd. We wilden het eerst klein vieren met alleen je opa’s en oma’s en je tante en slechts een paar vrienden erbij. Resultaat, +-30 man die speciaal voor jou even langs zijn gekomen. ’t Was een echt feestje. Eén jaar. Wat is het snel gegaan.

Omdat we het klein zouden vieren heeft je mama slechts 36 taarten gebakken, waarvan één klein taartje speciaal voor jou. Met aardbeien en slagroom. Sla d’r maar op los… of… eet hem heel netjes hapje voor hapje op. Ook goed.

Ik lees in mijn laatste stukje over jou (uit juli), dat je toen nog maar net begonnen was met kruipen. De ‘eenbenige tijgertechniek’ noemde ik het. Dat stadium zijn we natuurlijk al lang gepasseerd. Dat echte kruipen volgde snel genoeg. Vervolgens was daar een loopwagen. Met honderd procent concentratie en inspanning waggelde je onder strenge begeleiding achter de wagen aan. Stoppen was geen optie, eenmaal onderweg dan moest je door tot het eerste obstakel.
Die inspanning veranderde al snel in een grote glimlach. Kijk mij eens lopen! 

Deze week zette ik je neer op de grond, en je stond zo stabiel dat ik besloot je eens los te laten. Armen in de aanslag natuurlijk, maar los desalniettemin. En je bleef staan! Zonder houvast. Geen tafel, geen loopwagen, geen papa. Even helemaal los. Ik schuifelde een stukje naar achter. En ja, daar kwam je. Stap stap, plof! In papa’s armen. ’s Avonds aan mama laten zien. Kijk eens mama. Stap, stap, stap, plof! In mama’s armen. Jeeej!

Het kan nu niet lang meer duren voordat je loopt. Zolang je maar niet te snel op de zaken vooruit gaat lopen. Dat kan papa niet zo goed bijbenen.

 

Eén gedachte over “Eerste stapjes!”

  1. Weet te leuk om te lezen Dennis kan hier een heel boekwerk over lezen!!!
    Heerlijk om Nikki achter haar loop cq speelwagen stevig, maar mer met haar hoofdje in myn richting, voorby te zien lopen. Nikki wat boffen wij met zo’n supermooi en knap buurmeisje, knuffels van my jolande

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *