Al een hele dame

Nikki met koekje op stoel

Lieve Nikki,

Je bent inmiddels alweer een jaar en zeven maanden oud. Om me heen wordt er gevraagd waarom een nieuw verhaal over jou (weer) zo lang uitblijft. Ik denk dat ik voornamelijk het gevoel heb al heel vaak te hebben laten blijken hoe blij we met je zijn. Bang dat mensen er wel een keer genoeg van gaan krijgen. Maar het mag blijkbaar toch nog wel een keer worden gezegd. 🙂

Inmiddels ben je echt al een hele dame. Voor de nietsvermoedende voorbijganger niet meer dan een heel klein lief uitziend dingetje dat al kan lopen, maar daarachter schuilt een ware control-freak die veel te slim is voor zulke mooie ogen. Je weet deze op allerlei momenten tactisch in te zetten om bijvoorbeeld een boze papa en mama weer aan het lachen te maken.

Op een fiets met duwstang ga je het ene moment alleen maar rechtuit, en het volgende moment weet je alweer precies hoe het stuur je richting speeltuin moet brengen.
Bijna ieder woord dat wordt gezegd pik je op en weet je een volgende keer weer te herkennen. Vooral als het iets met eten te maken heeft, want dat is toch wel een van je zwakke plekken. We moeten vooral niet “Is er nog yoghurt” zeggen, en dit vervolgens niet in huis hebben, om maar een voorbeeld te noemen.
Zelf je sokken uit en je broekspijpen omhoog kunnen trekken lijken onnodige nieuwe kunstjes, maar je weet al heel goed wat lekker is; “Aai aai aai” zeg je dan.

Nikki met koekje op stoel tv kijken

We proberen het zo veel mogelijk te beperken, maar je bent wel ontzettend zoet als je voor de tv zit. Vooral nu je je eigen comfortabele sofa hebt is het een waar genot om tv te kijken. En ik weet vrij zeker dat jij het ook leuk vindt.

Tot zover voor nu. Ik beloof snel weer wat te schrijven over je avonturen!

4 gedachten over “Al een hele dame”

  1. ik doe met Eefje mee en kan er zo,n mooije foto op de computer.ze lijkt op opa dan moet je ook niet praten over bier als er niets is.Ha Ha.doei

  2. Herkenbaar dat je huiverig bent om veel blogs over je dochter te plaatsen. Mijn laatste blogs gingen ook alleen maar over mijn kind (en inmiddels ben ik ook nog moeder geworden van een tweede, dus veel andere ‘avonturen’ om over te schrijven maak ik momenteel niet mee :-)) en ik was ook bang dat lezers dat maar suf zouden vinden. Tot ik me bedacht dat mijn beste teksten die teksten zijn waar ik een heel sterk gevoel bij heb. Het spreekt voor zich dat mijn kinderen vaak voor dat gevoel zorgen en dus blijf ik er toch maar over schrijven.

    Ik merkte ook dat mensen het leuk vinden om andermans ervaringen te lezen. Jouw dochter is een paar maanden jonger dan de mijne, en zoals ik op Twitter al zei: ik kon me nog heel goed aan jouw blog over ‘poep op de muur’ herinneren, omdat ik daar destijds heel erg om heb moeten lachen. Ik was toen zelf net moeder geworden en vond het geruststellend om te lezen dat het bij anderen ook wel eens mis gaat :-).

    Laatst las ik ergens dat de zgn. ‘mamablogs’ één van de meest gelezen blogs zijn; dat zegt natuurlijk ook al genoeg. Dus: lekker over Nikki blijven schrijven, ik vind het in ieder geval erg leuk om te lezen! Vooral omdat ik er ook zo eentje met een sterk eigen willetje heb ;-).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *