Liefde maakt schuld

Nikki klein

Zojuist College Tour met A.F.Th. van der Heijden gekeken. Drie jaar terug verloor hij zijn zoon door een verkeersongeluk een paar weken voor zijn 22e verjaardag. Het maakt een wirwar van tegenstrijdigheden in me los. Laatst nog schreef ik Gek doen met papa. Geheel onbezorgd gek doen en erover schrijven. Nu, na het kijken van de zeer beredeneerde, doch oprechte en emotionele beschouwing van Van der Heijden op het verliezen van hun zoon, kan ik even geen vrolijke noot vinden om over te schrijven.

Hij voelt zich schuldig. Schuldig omdat hij er niet was op het moment dat het gebeurde. Dat hij hem niet heeft kunnen waarschuwen voor wat ging komen. In een fragment uit een interview, nog van voor de dood van zijn zoon, kwam ter sprake dat het verliezen van je kind veel erger zou zijn dan het verliezen van je partner. “Het is je eigen bloed, ofzo” zegt zijn vrouw.
Ik denk dat het ook weer neerkomt op dat schuldgevoel. Zodra je kind geboren wordt is het afhankelijk van jouw zorgen. Jij bent verantwoordelijk. Verantwoordelijk voor een val als je even niet goed oplet. Niets gebroken? Toch even voelen aan de vingertjes. Dat stomme foldertje op de grond had ik ook op moeten ruimen! Verantwoordelijk voor die iets te grote hap van de appel, gevolgd door een hoestbui. Gaat dit nog goed? Ondersteboven houden en op de rug slaan? Of even wachten? Ik had ook kleinere stukjes moeten maken!

Natuurlijk kun je niet altijd overal controle over hebben. Soms gaan dingen nu eenmaal zoals ze gaan. En het gaat ook altijd goed. Bijna altijd.

Tijdens het kijken wordt Nikki ineens huilend wakker. Ik ren naar boven, net iets sneller dan normaal. Ik til haar op om te kijken of ze een schone luier nodig heeft omdat dit de avond ervoor ook het geval was. “Apie”, zegt ze, alsof ze er niet gerust op is dat haar knuffel zichzelf kan redden. “Apie blijft hier, we zijn zo weer terug” zeg ik geruststellend, en loop met haar naar de badkamer. Ze is stil. Een schone luier was niet nodig. Een kort momentje van geruststelling was voldoende.

Ik leg haar terug in bed en ze slaapt snel weer verder. Alsof ze weer beseft dat ik altijd in de buurt ben. Ik weet wel beter, maar daar kun je beter niet te veel over piekeren.

5 gedachten over “Liefde maakt schuld”

  1. Dennis, ik heb die aflevering van College Tour ook zitten kijken. En daarna, omdat ik zo onder de indruk was meteen het boek Tonio gedownload. Wat je schrijft slaat de spijker op z’n kop. Ik vind het het ergste aan ouder zijn: dat je weet dat je het vanaf een bepaald punt niet meer in de hand hebt. Heel goed onder woorden gebracht!

    1. Dank Evelyne!

      Wat vond je van het boek?
      Weet niet of ik het wil lezen. Kan van zo’n kort verhaal op tv al neerslachtig worden, laat staan van uren leeswerk over zo’n onderwerp.

      1. A.F.Th. van der Heijden is een geweldige schrijver, maar ik denk niet dat dit z’n beste boek is. Het is inderdaad een ontzettend omvangrijk werk over dat ene onderwerp. Best zwaarmoedig dus. Ik ben nu op de helft, eens kijken of ik het volhoud 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *