Ontleden om echt te begrijpen: werkplezier

Er zijn een aantal onderwerpen waar ik regelmatig kort bij stil sta en bedenk hoe dit te verbeteren. Soms heb je geen idee hoe of waar te beginnen omdat het begrip te ruim of complex is. Ongrijpbaar wellicht. Neem bijvoorbeeld “Werkplezier”.  Je kunt simpelweg roepen dat je het werk leuker moet maken, of dat je een dartbord op moet hangen, maar dekt dat de lading van werkplezier wel ? Om iets te kunnen verbeteren moet je eerst goed weten wat het inhoudt. “Ontleden om echt te begrijpen: werkplezier” verder lezen

Bloggen en de kunst van het loslaten

Enige tijd geleden heb ik mezelf in mijn eerste blogpost de deadline opgelegd om eens per week te bloggen. De oplettende lezer zou kunnen zien dat dit niet helemaal gelukt is. In het begin ging het me aardig af; de ideeën die al enige tijd in mijn hoofd rondspookten kregen wekelijks vorm, en triggerden ook meteen een paar nieuwe zakelijke onderwerpen. Toen kwam de geboorte van mijn dochter, wat aanleiding gaf tot wat nieuwe inspiratie voor persoonlijke blogs. “Bloggen en de kunst van het loslaten” verder lezen

Kleine meisjes worden groot

Ze ligt in bed. In haar eigen bed. Op haar eigen kamer. Niet meer binnen handbereik, niet meer horen zuchten, of horen draaien in het inmiddels al wat krakende wiegje door het immense gewicht van al bijna 7 kilo. Niet meer horen ademen of soppen op de fopspeen. Vannacht ligt ze in haar bed, haar eigen bed, op haar eigen kamer. “Kleine meisjes worden groot” verder lezen

Het begin: Chaos inclusief poep op de muur

Lieve Nikki,

Op veler verzoek (lees: twee, waarbij die van mezelf doorslaggevend) een vervolg op verhalen over jou.
Eerder deed ik mijn verhaal over mijn eerste kennismaking met jou (zie Geluk zit in hele kleine dingen). Toen ik dat schreef had jij je nieuwe huis nog niet gezien. Je was nog in het ziekenhuis en lag daar bij te komen, net als je moeder, van alle (in)spanningen. Je bent geboren op vrijdag 21 oktober, en je kwam met je moeder naar huis op maandag de 24e.

Het vorige artikel eindigde ik met de volgende tekst:

Morgen mogen ze naar huis. Dan begint wat mij betreft pas echt het avontuur. We hebben al een paar hobbels doorstaan. Het had erger en moeilijker gekund en had ook slecht af kunnen lopen. Maar Nikki is er echt, gezond en wel! Ik heb haar vast gehad, in mijn armen heeft ze al vele uurtjes geslapen, en ik weet zeker dat mijn hart nog vele malen verwarmd en verscheurd zal worden, en ik ga er enorm van genieten.

Ik kan je melden dat de eerste week met jou inderdaad hartverwarmend en -verscheurend is geweest, en een avontuur zeker ook. Om ongeveer 10:45 uur reden we weg van het ziekenhuis. Niet dat het op jou veel indruk maakte hoor. Jij sliep lekker door. Je zat achterin en je moeder was ook achterin gaan zitten. Denk maar niet dat je uit het zicht verdween! Er was even een moment van rust. Geen zorgen om wat ging komen, en geen herinneringen aan wat was geweest. Gewoon, in de auto, op weg naar huis, met zijn drieën, voor het eerst.

Nikki in Maxi Cosi eerste foto thuis
Nikki in Maxi Cosi eerste foto thuis

Om 11:00 uur waren we thuis. Jij sliep gewoon nog steeds door (zie foto; één van de eerste foto’s na thuiskomst, nog in de Maxi Cosi). Dat doorslapen zou je later nog wel een paar keer compenseren…
Voordat we goed en wel gesetteld waren was daar de kraamverzorgster al om half twaalf. Toch een apart iets, een vreemde in huis. We moesten ons toch in ons eigen huis aanpassen aan de gewoonten van een ander. Gelukkig heeft de kraamverzorgster erg goed voor jou en je moeder gezorgd, dus daar hebben we maar mee geboft.

De eerste week gebeurde er heel veel en tegelijkertijd ook heel weinig. Veeleisend als je bent, kreeg je honger! En wij moesten die honger stillen. Belachelijk gedoe, maar zo schijnt het te werken. Jij roept, wij rennen (of: jij poept, wij rennen). Eén ding is zeker, je maakte het ons niet makkelijk! Die borstvoeding moest nog een beetje op gang komen, maar daar had jij niets mee te maken. Hongerrrrr! “Ik niet eten, jullie niet slapen!”.
Om de drie uur moest er toch wat eten in, en die tussentijd gaat in op het moment dat je start met de voeding (lees: niet vanaf het moment dat je klaar bent met de voeding en weer slaapt). Voor de borstvoeding eerst even verschonen en de notities bijwerken, na de borstvoeding moest nog wat bijvoeding omdat je een beetje geel zag, en er moest ook nog wat afgekolfd worden om alles op gang te houden, waarvoor de spulletjes in de koelkast lagen. Na het kolven moesten die spullen even schoongemaakt en weer teruggelegd worden , etc. etc. Dit alles hield in ons geval de eerste dagen in dat we ongeveer anderhalf uur zoet waren met je voeding, en als het meezat sliep je binnen een half uur. Maximaal anderhalf uur slaap tot je volgende voeding! Joehoeee…… Kortom, we leefden dag en nacht van voeding tot voeding en kwamen zo, moeizaam, de dag door. Het was best pittig al zeg ik het zelf. Volgens mij vond jij dat ook.

Daarbij kwam dat je, wanneer de kraamverzorgster naar huis was, vaak op mijn zorg aangewezen was. Jou op de wereld brengen maakte dat je moeder lichamelijk nog niet veel kon doen en ik daarmee verantwoordelijk was voor, met name, de afdeling luiers. Zoals je hebt gemerkt, ik was er niet erg handig in! Sorry nog hè!

Alles moest worden bijgehouden:

  • Hoe laat is het?
  • Wat zit er in de luier (gepoept en zo ja hoeveel en welke kleur? Geplast en zo nee, waarom niet?)
  • Hoe lang heeft ze gedronken aan welke borst?
  • Hoeveel bijvoeding heeft ze gekregen?
  • Hoeveel vingers steek ik op?
  • Etc.

Normaal gesproken ontstond daaruit een fraai beeld van wat zich allemaal had afgespeeld en kon de kraamverpleegster dit de volgende dag met ons doornemen. Prima plan! Ging vaak goed… Totdat ik op een avond je luier ging verschonen en je precies op het moment dat ik je luier uitdeed besloot met een snelheid van mach 3 een straal richting mijn hand te poepen. In een reflex trok ik mijn hand weg, echter niet voordat deze straal poep mijn hand had bereikt. Met een soort katapulteffect schoot ik onbedoeld een salvo spetters af op de mooie, toen nog geheel witte, gegranolde muur. Onderweg raakte ik nog een badje, tummy-tub, deur en hadden we v-groef laminaat gehad dan zou er weinig ‘v’ zijn overgebleven.

Notitie - Chaos inclusief poep op muur & deur
Notitie - "CHAOS incl. poep op muur & deur"

Ik kon niets beter bedenken dan op het briefje voor de kraamverzorgster in blokletters te schrijven: “CHAOS incl. poep op muur & deur”. Want chaos was het. Maar we hebben het overleefd!

 

 

De kraamverzorgster heeft overigens het maximale aantal zorg uren eruit gesleept en was daarmee zondag voor het laatst. Dat was ook wel lang genoeg, want we waren er klaar voor.

Klaar voor het begin van nieuwe avonturen, van ’s ochtends vroeg tot diep in de late avonduren.

Geluk zit in hele kleine dingen

Geluk zit in hele kleine dingen, en mijn geluk wordt op dit moment vertegenwoordigd door iets dat 51 cm klein is……. Nee, niet mijn laptop! Hoewel…. uhr, nee, neehee! Mijn vertegenwoordiging van geluk is mijn pasgeboren dochter, Nikki.

Bijna iedere andere vader zal ook zeggen dat zijn baby echt de mooiste, knapste en liefste is. Dat klinkt doorgaans enorm cliché en sterker nog, ik weet dat ’t simpelweg niet waar is. Misschien was ’t ooit waar, maar in ieder geval niet meer sinds een paar dagen terug, toen de mijne is geboren en al die titels heeft gestolen!

“Geluk zit in hele kleine dingen” verder lezen

Sales vs. de rest van het bedrijf

De gladde prater, de omzetmachine, de vlotte babbelaar en de goedprater. Alles voor weinig met korting tegen gereduceerd tarief ingepakt in fraaie cadeauverpakking met een mooie strik eromheen. De deadline die net iets eerder wordt afgesproken dan eigenlijk mogelijk…. kortom: de salesmedewerker! “Sales vs. de rest van het bedrijf” verder lezen

Weg met de angst voor de deadline

De deadline, doorgaans dreigend als een snel naderende donderwolk juist wanneer je de paraplu thuis hebt laten liggen. De deadline nadert… Zodra het begint te miezeren, wordt het rennen geblazen!

Het begrip “deadline” heeft vaak een negatieve toon. Hoe komt de deadline aan zijn slechte imago? En is dat wel terecht? “Weg met de angst voor de deadline” verder lezen

Gratis vaak niet goedkoop genoeg

Voor niets gaat de zon op, maar ook over de zon wordt desalniettemin geklaagd. Te veel zon, te weinig zon, de zon is te geel, te fel, je zomerkleding past niet meer…
Met name om die reden moet je je altijd afvragen wanneer en waarom je iets al dan niet gratis weggeeft. “Gratis vaak niet goedkoop genoeg” verder lezen

Eerste post op dennispoort.nl

Eens moet de eerste keer zijn dat je iets schrijft op een blog… Herstel, eens moet de eerste keer zijn dat je iets schrijft op je eigen blog onder je eigen naam en dat je het vervolgens ook bewaart, en deelt met “de wereld” in plaats van snel weer te verwijderen.

Goed, het is in het Nederlands geschreven, dus dat beperkt de doelgroep al iets. Ok, het is een onbekend blog en niemand weet van het bestaan af. Doelgroep nog iets beperkter. Maar dat doet er niet toe! Ik heb besloten dat ik wil weten of ik met enige regelmaat iets op “papier” krijg en de enige manier om daar achter te komen is, nu ja, je raadt het al… door ’t te doen!

Ik heb nog geen idee waar dit heen gaat, als het al ergens heen gaat. Ik weet alleen dat ik vaak de drang heb om iets te schrijven, dus waarom ook niet. Laat ik mezelf vooral de deadline opstellen om eens per week een artikel te schrijven.

Waar kan het dan allemaal over gaan? Ik gok zelf dat het tenminste betrekking zal hebben op werk, dagelijks leven, hobby, fantasie, onzinnigheid of algemene frustraties. Breed genoeg?

Voel je vrij om ’t blog in de gaten te houden en laat me vooral weten of de artikelen je aanspreken!

Volg me natuurlijk ook op twitter. 🙂