Altijd lachen

Lieve Sanne,

Het warme weer is je de laatste dagen niet in de koude kleren gaan zitten. Jeukende uitslag in je nek door al dat gezweet. En dan gisteren ook nog eens koorts. Ondanks alles toch steeds weer die grote glimlach op je gezicht. 

’s Nachts toch wel moeite met slapen. Eigenlijk ben je gewoon op zoek naar wat gezelschap, want als ik je beneden in de box leg is er niets aan de hand. Alleen in bed in een donkere kamer is natuurlijk ook niks aan als je wakker bent. Als ik niet kan slapen kijk ik ook tv of op mijn telefoon, dus waarom zou jij stil in bed met ogen open moeten liggen als je ook beneden kunt knuffelen met Winnie de Poeh?

Ik was je fles af zodat je nog een paar slokken water kunt drinken voor ik je weer naar bed breng. Op de achtergrond hoor ik na een tijdje wat knorrende geluiden. Je bent op je buik gedraaid maar terugdraaien gaat je nog niet zo goed af. Ik kom kijken wat er is, en ontvang weer zo’n gouden glimlach. Ik strek mijn armen uit en je glimlach wordt nog groter. 

Een paar slokken en dan maar weer slapen. En jij natuurlijk ook.

Verkeer(d) gezien

Ik moet even gal spuwen. Ik weet het, je moet kalm blijven, beheerst en rustig achter het stuur. Maar laat ik nu de laatste paar dagen ineens enorm geïrriteerd raken door mensen die helemaal niet deelnemen aan het verkeer (waar waarschijnlijk heel goede redenen voor zijn).

Vorige week, ik reed ergens tussen de 50 en de 55 (zonder kilometercorrectie), harder zal het niet zijn, waarop een oudere heer het nodig vond om “kalmerende gebaren” te maken. Je kent het wel, de “rustig rustig” handbeweging. Alsof ik met 90 voorbij kwam racen. Ik acht mezelf redelijk rationeel en wanneer terecht zal ik met schaamrood op de kaken mijn hand opsteken ter verontschuldiging. Zulke nare mensen daarentegen kan ik echt niet hebben.
Ik ben nog net niet omgekeerd om deze man om tekst en uitleg te vragen. Sowieso duurde het even tot het misplaatste gebaar tot me doordrong. Daarna twijfelde ik bij een rotonde een kilometer verderop of ik alsnog zou omkeren.
Niemand wil trouwens toch verkeersregelaar zijn (kinderoversteekplaatsen daargelaten), laat staan dat iemand er zijn hobby van maakt? Ik heb namelijk werkelijk het gevoel dat deze man daar de hele dag moet hebben gestaan, wachtend op mensen die volgens zijn gebrekkig waarnemingsvermogen een paar kilometer per uur te hard rijden, om ze vervolgens vermanend na te gebaren.

Afgelopen weekend kwam ik aangereden op de parkeerplaats voor de Albert Heijn. Joehoe! Het dichtstbijzijnde plekje vrij! Links een invalide plek, er tegenover mijn place to be! Een man steekt nog net even over, dus ik wacht geduldig. Knipperlicht uit naar rechts, om vervolgens achteruit in te kunnen parkeren. Ik rijd de auto schuin naar voren, slechts enkele seconden verwijderd van de tijdelijke verblijfplaats van mijn auto, waarop de zojuist overgestoken man boos gaat gebaren naar het invalide bordje in het vak aan de overkant. Nog net niet pissig maak ik een wegwerp gebaar. Waar bemoeit die man zich mee? Vier dingen doet hij verkeerd:

  1. De beste man kon helemaal niet zien of ik invalide ben of een invalide persoon bij me heb.
  2. Ik had mijn knipperlicht de andere kant op staan en mijn richting had een dermate schuine richting dat ieder oplettend persoon zou kunnen inschatten dat ik niet dat plekje op ging.
  3. Je ziet toch ook dat het plekje aan de overkant helemaal vrij is? Waarom zou ik op de invalide parkeerplaats gaan staan als er gewoon een plekje vrij is, nog dichterbij de supermarkt dan de invalideplek. Ik wil helemaal geen invalideplek! Die zijn veel te groot! Straks denken mensen nog dat ik niet kan parkeren! Malloot! …. Adem in. Adem uit. Pfffjeew.
  4. Het ergste van alles is nog dat deze man daarna alsnog kan zien dat je daar helemaal niet ging parkeren. Volksheld als hij zich toonde verwachtte ik dan ook wel een sportief excuus of in ieder geval een begripvol gebaar te ontvangen toen hij zijn fout inzag (of had moeten zien).

Ik weet zeker dat deze heren dezelfde zijn die met 70 invoegen op een snelweg waar je 120 mag. Weet het zeker!

Ok Dennis… Rustig maar weer… Volgende artikel weer iets liefs zoeken in je medemens. Uitdaging, iets liefs in het verkeer.

 

(Maar dit artikel krijgt zeker ook een vervolg)

 

Bloggen en de kunst van het loslaten

Enige tijd geleden heb ik mezelf in mijn eerste blogpost de deadline opgelegd om eens per week te bloggen. De oplettende lezer zou kunnen zien dat dit niet helemaal gelukt is. In het begin ging het me aardig af; de ideeën die al enige tijd in mijn hoofd rondspookten kregen wekelijks vorm, en triggerden ook meteen een paar nieuwe zakelijke onderwerpen. Toen kwam de geboorte van mijn dochter, wat aanleiding gaf tot wat nieuwe inspiratie voor persoonlijke blogs. “Bloggen en de kunst van het loslaten” verder lezen

Eerste post op dennispoort.nl

Eens moet de eerste keer zijn dat je iets schrijft op een blog… Herstel, eens moet de eerste keer zijn dat je iets schrijft op je eigen blog onder je eigen naam en dat je het vervolgens ook bewaart, en deelt met “de wereld” in plaats van snel weer te verwijderen.

Goed, het is in het Nederlands geschreven, dus dat beperkt de doelgroep al iets. Ok, het is een onbekend blog en niemand weet van het bestaan af. Doelgroep nog iets beperkter. Maar dat doet er niet toe! Ik heb besloten dat ik wil weten of ik met enige regelmaat iets op “papier” krijg en de enige manier om daar achter te komen is, nu ja, je raadt het al… door ’t te doen!

Ik heb nog geen idee waar dit heen gaat, als het al ergens heen gaat. Ik weet alleen dat ik vaak de drang heb om iets te schrijven, dus waarom ook niet. Laat ik mezelf vooral de deadline opstellen om eens per week een artikel te schrijven.

Waar kan het dan allemaal over gaan? Ik gok zelf dat het tenminste betrekking zal hebben op werk, dagelijks leven, hobby, fantasie, onzinnigheid of algemene frustraties. Breed genoeg?

Voel je vrij om ’t blog in de gaten te houden en laat me vooral weten of de artikelen je aanspreken!

Volg me natuurlijk ook op twitter. 🙂