Lees geen werk e-mail in je vrije tijd

Ik heb mezelf er regelmatig op betrapt dat ik ’s avonds of in het weekend even mijn Postvak In van ’t werk bekeek. Nu doe ik dat zelden meer. Ik ben erachter dat het niet werkt. Het heeft geen nut. Je neemt informatie in je op, waar je vervolgens eigenlijk helemaal niets mee kunt doen. Je kunt de informatie niet goed verwerken. Niet echt.

  • Lees je iets waarop dringend actie ondernomen moet worden? De wetenschap dat je hier morgen echt wat mee moet doen kan zich een avond of nacht lang in je gedachten nestelen.
  • Lees je iets wat je vervelend vindt? Je gaat nadenken over hoe je dit morgen zal gaan bespreken.
  • Lees je iets wat je leuk vindt? Prima! …  al was ’t ook een leuke geweest om daar morgen de dag mee te beginnen.

En in het slechtste geval stel je het niet uit tot morgen, maar ga je in je vrije tijd aan de slag!

Je weet dat je het niet moet doen. Ja jij, die dit leest. Jij doet het vast ook als je thuis toegang hebt tot je e-mail. Doe jezelf een plezier en doe ’t gewoon niet. Je hebt in je vrije tijd vast al genoeg werkervaring te verwerken, terwijl je met leuke dingen bezig wilt zijn. Daar hoeven niet nog meer prikkels bij.

Werk ’s ochtends je e-mail bij als je begint, werk voordat je naar huis toe gaat je e-mail weg. En soms heb je een terugval. Ik had vandaag een kleintje. Kan gebeuren. Dit is dus ook een reminder voor mezelf.

Het wij-gevoel in je bedrijf

Het wij-gevoel. Je verbonden voelen met het bedrijf waar je werkt. Het is jullie tegen de rest en zij tegen jullie. Samen de schouders eronder. Je kent het wel.

Is dit wij-gevoel gerelateerd aan iemands karakter, of aan een bedrijf of leidinggevende? Of is het misschien een bepaalde tijdsgeest? Heeft de huidige generatie het wij-gevoel minder dan voorgaande generaties? Men werkt minder lang bij dezelfde werkgever, dus heb je een minder wij-gevoel?

Persoonlijk denk ik dat het wij-gevoel een individuele karaktereigenschap is. Iemand heeft dan de neiging snel(ler) een wij-gevoel te ondervinden.

Op een verjaardag sprak iemand al in de vorm “bij ons doen we het op deze manier…”, terwijl ze op dat moment nog in de sollicitatieprocedure bij dat bedrijf zat.

Dit is dus iemand die zich snel verbonden voelt met een bedrijf. Het is belangrijk om voldoende van zulke mensen in je team te hebben!

Blijft jammer dat ze die baan uiteindelijk helemaal niet heeft gekregen…. 😉

Verwar het wij-gevoel niet met wij- en ik-denkers, waarin de wij-denker met name is gericht op groei, verandering en verbetering, tegenover de ik-denker die doet waar hij goed in is en vaak juist moeite heeft met het veranderen van structuren. Het is niet dat de ik-denker minder sociaal is; daarentegen zelfs. Ik denk dat deze vaak zelfs socialer zijn in het onderling contact, maar dan niet zozeer op zakelijk gebied. De ik-denker kan dus zeer goed over het wij-gevoel beschikken, terwijl de wij-denker zich deels kan afsluiten van het wij-gevoel en de (soms moeilijke) besluiten kan nemen die het bedrijf ten goede komen.

De wij-denker is niet belangrijker in je bedrijf dan de ik-denker, sterker nog, de combinatie is nodig binnen een team. Zolang je maar elkaars rol begrijpt en accepteert en je minstens één ding overeenkomstig hebt: het wij-gevoel in je bedrijf.

 

 

 

Communicatie: vertrouwen, acceptatie en begrip

Ik heb het gevoel dat we elkaar steeds minder goed aanvoelen en daarom ook steeds minder goed gaan communiceren. Het lijkt steeds normaler om via welk medium dan ook met elkaar om te gaan alsof respect van geen belang meer is en het overdragen van boodschappen belangrijker is dan het effect van die boodschappen.

Steeds meer verzoeken hebben haast en spoed, waardoor steeds minder verzoeken kunnen worden opgepakt met meer haast en spoed. Hoe minder het voelt alsof je iemand een plezier doet, des te minder plezierig wordt het om iets voor iemand te doen.

Vertrouwen vormt de basis van goede communicatie.

Als je kunt vertrouwen op je collega, kun je scherp zijn in je belofte aan de klant. Als je kunt vertrouwen op het woord van je klant, hoef je de volgende keer niet twee keer na te denken alvorens een probleem te escaleren. Als de klant kan vertrouwen op een planning hoeft deze niet na te bellen ter herinnering.

Natuurlijk loopt niet altijd alles zoals oorspronkelijk gepland, maar als dit gecommuniceerd wordt in een vertrouwde relatie dan zal de ander weten dat ’t niet anders kon, dat er alles aan is gedaan om het te voorkomen en er alles aan wordt gedaan het alsnog snel voor elkaar te krijgen. Accepteer je dit niet, dan duurt alles een volgende keer op voorhand al twee keer zo lang, of hoor je gewoon helemaal niets als een planning in de soep dreigt te lopen. Haal je de deadline niet en communiceer je hier niet over, dan zal de klant je een volgende keer niet serieus nemen. Alles heeft twee kanten. Wees je er bewust van.

In communicatie schuilt ook acceptatie.

Accepteer kritiek van een klant en probeer het om te buigen naar een verbetering. Accepteer als klant dat sommige diensten geld kosten en je zult veel vaker geholpen worden met verbetering van je product (niemand wil een verbetering aandragen als men weet dat het tegen ze gebruikt zal worden).

Iemand een mededeling toesturen, wijzen op een fout, een prijsopgave doen, boos opbellen of een factuur sturen is niet per definitie gelijk aan communiceren, zoals ook praten zonder te luisteren geen goed gesprek is. Communiceren is elkaar aanvoelen, vertrouwen, begrip hebben voor elkaar om elkaar vervolgens in het midden te vinden.
De een wil een dienst/product en wil hier niet te veel voor betalen. De ander wil in ruil voor een dienst/product een vergoeding en daar (vaak) het liefst iets op verdienen. Wil je weinig betalen, dan krijg je minder geleverd; lever je te weinig dan wil men je minder (of niet) betalen.

Communicatie is dus o.a. gebaseerd op vertrouwen, acceptatie en begrip voor elkaar, en tegelijkertijd wordt de kwaliteit van deze drie kenmerken vaak gewaarborgd door goede communicatie. Een mooie cirkel dus:

  • Communiceer goed en eerlijk en kom zo veel mogelijk je voornemens na, en bouw daarmee een vertrouwensband op.
  • Wees kritisch naar jezelf en toon je goede wil om te zorgen voor acceptatie.
  • Communiceer over je manier van werken en aanpak, en waarom dit volgens jou zo moet en zorg daarmee voor begrip.

Loopt een van deze drie kenmerken niet lekker, communiceer dan eerst daarover, alvorens over andere dingen te (proberen te) communiceren.

Team of groep individuen?

Een tijd terug hebben we binnen ons bedrijf multidisciplinaire projectteams ingezet. In ons geval bestaande uit een maatwerkspecialist, webdesigner, webdeveloper, webmarketeer, supportmedewerker en een projectmanager. De projectmanager is de spil van het team. Daar komt een project binnen en deze overziet de voortgang.

Op zich een uitstekend plan. Je loopt hier en daar natuurlijk tegen praktische problemen aan die je moet tackelen, maar dat zijn weer artikelen op zich. Waar we destijds minder aandacht aan hebben besteed was dat als je zes collega’s van verschillende disciplines bij elkaar zet, je het wel een team kunt noemen, maar het eigenlijk nog gewoon zes individuele collega’s zijn.

Ik vergelijk het even met voetbal. Het Nederlands elftal bestaat uit stuk voor stuk goede voetballers. Ieder excelleert bij zijn eigen club. Ze spelen daar mogelijk al jaren en zijn op elkaar ingespeeld: een team dus. Zet je ze echter voor het eerst bij elkaar in een nieuw elftal dan kunnen ze individueel nog zo goed zijn, het is nog niet echt een team. Natuurlijk zullen ze een goede wedstrijd kunnen spelen, maar kampioen word je niet zomaar.

Niet iedere combinatie van goede spelers werkt ook. Je kunt elf aanvallers opstellen, maar wie houdt dan de bal uit het doel? En zelfs als je maar drie aanvallers opstelt, ze kunnen niet allemaal in de spits spelen. Uiteindelijk bepaalt daar de bondscoach wie er echt gaat spelen en hoe. Maar aan het eind van de rit moeten de spelers het toch zelf doen. Elkaar aftasten, leren kennen en bijvoorbeeld elkaar een doelpunt gunnen. En als een andere verdediger een foutje maakt, niet wijzen maar sprinten. De fout goedmaken voor een ander. Dat hoeft de coach niet te roepen, maar dat doe je gewoon. Dat is een team. Uiteindelijk bepalen de spelers dus zelf of er een team ontstaat of dat er elf individuen op het veld lopen. De coach kan alleen de mogelijkheden bieden.

Zelfde verhaal binnen een bedrijf. Je kunt de projectmanager opdragen een team te vormen, maar uiteindelijk bepalen ze zelf of het ook echt een team wordt of gewoon een groepje collega’s blijft. Natuurlijk moet de projectmanager iedereen goed betrekken bij een project, van begin tot einde. Hoe anders creëer je betrokkenheid en hoe anders rond je een project met succes af. Maar het is te makkelijk om de hele verantwoordelijkheid bij de projectmanager te leggen. Je hoeft niet altijd te wachten tot iemand iets van je vraagt. Als je collega in de problemen zit, niet negeren, niet wijzen, maar sprinten. Zo overwin je obstakels en heb je de basis van een goed team.

Ontleden om echt te begrijpen: werkplezier

Er zijn een aantal onderwerpen waar ik regelmatig kort bij stil sta en bedenk hoe dit te verbeteren. Soms heb je geen idee hoe of waar te beginnen omdat het begrip te ruim of complex is. Ongrijpbaar wellicht. Neem bijvoorbeeld “Werkplezier”.  Je kunt simpelweg roepen dat je het werk leuker moet maken, of dat je een dartbord op moet hangen, maar dekt dat de lading van werkplezier wel ? Om iets te kunnen verbeteren moet je eerst goed weten wat het inhoudt. “Ontleden om echt te begrijpen: werkplezier” verder lezen

Sales vs. de rest van het bedrijf

De gladde prater, de omzetmachine, de vlotte babbelaar en de goedprater. Alles voor weinig met korting tegen gereduceerd tarief ingepakt in fraaie cadeauverpakking met een mooie strik eromheen. De deadline die net iets eerder wordt afgesproken dan eigenlijk mogelijk…. kortom: de salesmedewerker! “Sales vs. de rest van het bedrijf” verder lezen

Weg met de angst voor de deadline

De deadline, doorgaans dreigend als een snel naderende donderwolk juist wanneer je de paraplu thuis hebt laten liggen. De deadline nadert… Zodra het begint te miezeren, wordt het rennen geblazen!

Het begrip “deadline” heeft vaak een negatieve toon. Hoe komt de deadline aan zijn slechte imago? En is dat wel terecht? “Weg met de angst voor de deadline” verder lezen

Gratis vaak niet goedkoop genoeg

Voor niets gaat de zon op, maar ook over de zon wordt desalniettemin geklaagd. Te veel zon, te weinig zon, de zon is te geel, te fel, je zomerkleding past niet meer…
Met name om die reden moet je je altijd afvragen wanneer en waarom je iets al dan niet gratis weggeeft. “Gratis vaak niet goedkoop genoeg” verder lezen