Hotel van Gedachten

Ik las zojuist een stukje van mede-blogger Evelyne Hermans en wilde daarop reageren op haar blog. Omdat mijn antwoord wat aan de lange kant werd, besloot ik het via mijn eigen blog te doen.

Mijn interpretatie van haar artikel: Het gaat over een afgesloten ruimte in je gedachten, waar je woorden en zinnen met zorg ordent en formuleert, alvorens ze naar buiten te brengen. Soms, vaak ongemerkt en onbedoeld, laat je iemand toe in die gedachten alvorens je ze netjes hebt kunnen ordenen en wat zaken eruit hebt kunnen filteren. Daarmee stel je je kwetsbaar op, waarschijnlijk omdat het je pure ik laat zien.

Quote artikel “Struikelblog”:

Want er is ook nog dat deurtje naar buiten. Een deur die uitkomt op een klein pleintje, waar ik soms de door mij geordende woordenstroom tevoorschijn tover. Waar passanten blijven staan en aandachtig luisteren. Waar ik zomaar kan worden aangesproken of… waar ik helemaal niet word opgemerkt. Dat laatste raakt me. Vaak laat ik die deur daarom gesloten. Voor de zekerheid.

Lees hier het hele stuk: http://www.evelynehermans.nl/struikelblog/

Het herkenbare aan haar verhaal is volgens mij dat iedereen wel een afgelegen hoekje met een deur naar zo’n pleintje heeft. Ik denk zelfs dat je misschien wel een hotel vol aan kamers hebt met een grote lobby waar alles samenkomt en daarmee een groot deel van je persoonlijkheid vormt.

  • Een kamer gevuld met gedachten en ideeën die niet naar buiten komen.
  • Een kamer waar woede en frustratie wordt opgestapeld.
  • Een kamer vol irritatie die onuitgesproken blijft.
  • Een kamer barstensvol creativiteit, waarvan je bang bent dat deze niet gewaardeerd zal worden.

Als de kamer gesloten blijft raakt hij vol. En wanneer je de deur dan open doet zal alles als een ongecontroleerde en verwoestende tornado naar buiten stormen.

Ik denk dat heel wat mensen bijvoorbeeld zo’n irritatiekamer hebben die te vaak te lang gesloten blijft. Je blijft dan zitten met het idee “had ik er maar iets van gezegd”, of “als dit nog een keer gebeurt dan zal ik…”. Zelf kan ik uren rond blijven lopen met dit gevoel of ’s avonds wakker worden en hier nogmaals geïrriteerd van raken. Vervolgens ben ik dan nog eens gefrustreerd over het feit dat ik geïrriteerd ben en er niets mee heb gedaan.

Ook creatieve gedachten en specifieke meningen blijven vaak achter gesloten deuren. Ik denk dat heel veel deuren gesloten zijn met de sloten die door schaamte en angst zijn gevormd. Vrees voor meningen, schaamte voor gedachten en uitspraken. Bang voor reacties van anderen. Allemaal dingen waardoor je jezelf tekort doet.

Hoe meer kamers gesloten blijven, hoe ongezelliger het in de lobby is. Ik denk dan ook dat hoe minder gesloten kamers je hebt, des te gelukkiger je in het leven staat. Of gaat dat volgens jou te ver?

Hoeveel gesloten kamers heb jij in je hotel van gedachten?