Ik kan u helaas geen korting bieden

Ik vertoefde tijdens mijn vakantie in Zeeland een dagje in het centrum van Middelburg. Ik kon nog wel een extra paar zomerschoenen gebruiken en belandde uiteindelijk in de Manfield. Ik had een leuk paar Pantofola d’Oro te pakken. Zaten lekker, niet abnormaal duur, kortom: prima.

Even ontstond er wat twijfel omdat het leer een soort van kreuk bevatte. Anders dan dat kan ik het niet beschrijven. De jongedame die me (heel aardig) hielp zei dat dat in het leer hoorde. Ik bekeek nog een aantal van dezelfde schoenen in andere maten en zag dat die het ook hadden. Het gekreukte effect hoort dus inderdaad gewoon, alleen op één schoen van het paar dat ik had was het net iets meer te zien. Een ander paar van dezelfde maat was er niet.
Keuze maken, wel of niet doen. Het was me totaal niet opgevallen toen ik ze aanhad en ik vond ze mooi. Ik winkel toch al niet graag dus op dat moment geen schoenen kopen is een garantie op een vervolgtijdverspilshoppingdag. “Ik neem ze!”

Eenmaal bij de kassa aanbeland voelde de verkoopster zich toch geroepen de mening van een collega erop na te slaan. Deze iets oudere vrouw irriteerde me al enigszins tijdens het passen door iedere laatste woord van een zin verschrikkelijk uit te rekken. “Kan ik u helpeeeeeen? U kijkt even lekker roooond? Ja natuurluuuuuuuk.” En datzelfde steeds weer bij iedere nietsvermoedende nieuwe binnenkomer. Maar dit terzijde. Ze werd erbij betrokken, niets meer aan te doen.

Haar antwoord was echter niet aan de collega gericht die om haar mening had gevraagd, maar ze begon tegen mij te praten alsof ik om iets had gevraagd. “Dat zit in het leer”, zei ze. Ik dacht: tja, dat zei je collega al. “Dat krijgen we er ook niet uit”, vervolgde ze. Ik dacht: goh je meent het. En ze rondde af met de zin: “Dus ik kan je ook geen korting bieden”, waarop ik antwoordde: “Daar heb ik ook niet om gevraagd”.
Sterker nog, dit was voor mij een moment waardoor ik bijna alsnog ben afgehaakt van de koop. Dit is ook de reden dat de hele aankoop me achteraf helemaal niet meer lekker zat en ik er een naar gevoel aan over hield, terwijl ik eigenlijk blij zou moeten zijn met een nieuw paar schoenen.

Waarom zou je zomaar uit het niets zeggen dat je geen korting kunt geven? Ik kan twee redenen bedenken:

  1. Je bent er vanuit gegaan dat ik om korting heb gevraagd en wilt dit afwijzen. Ontzettend slordig omdat ik me daar erg ongemakkelijk door voelde; alsof ik om korting zeurde terwijl dat helemaal niet het geval was.
  2. Je hebt de vraag omtrent dit leer eerder gehad en bent semi-geautomatiseerd je betoog begonnen waarvan korting een onderdeel was. Eigenlijk vind je misschien zelf wel dat je korting zou moeten geven.

Kortom, ik was aanvankelijk blij met een paar nieuwe schoenen, maar ik was er na afloop helemaal niet blij mee omdat me zonder dat ik om korting heb gevraagd is verteld dat ik geen korting krijg.

Het voelt alsof je bij de bakker na een kwartier lang lekkerbekken eindelijk een keuze hebt gemaakt en je een gebakje koopt, waarop de bakker zegt dat ze je helaas geen gratis slagroom kunnen geven. Het valt toch tegen. Je wilde helemaal geen slagroom, maar nu hij er zelf over begint heb je er toch trek in gekregen. Of je krijgt het gevoel dat er eigenlijk slagroom op hoort, maar dat je het er niet zonder meer bijkrijgt.
En de mensen in de rij achter je vinden je een zeurpiet omdat je de rij ophoudt, terwijl je helemaal geen slagroom wilde!

Kortom, een beetje jammer Manfield. Het heeft me, onnodig, een bittere nasmaak gegeven. Besef het effect dat het op je klant heeft als je deze uit het niets gaat vertellen dat deze geen korting krijgt. Vertel me liever ongevraagd dat ik dat wèl krijg!