Schommelen, lopen en knuffelen

Lieve Nikki,

Het blijft maar snel gaan. Je loopt inmiddels trots rond. Kruipen doe je soms nog wel, maar het liefst loop je gewoon lekker rond. Natuurlijk met vallen en opstaan. Je hebt nog niet echt door dat je obstakels (zoals rondslingerende blokjes) moet ontwijken en dus… boem.
Soms is het alsof een regisseur het meest cliché script ooit voor een komediefilm heeft bedacht; vandaag onderschatte je je eigen lengte en probeerde je onder de eettafel door te lopen. Boem. Natuurlijk mag papa dan niet enorm hard lachen, maarja. Papa is ook maar een mens. Haha!

Nikki boodschappentas omgedaan
Lade geplunderd en boodschappentas omgedaan
Als er een lade openstaat of de deur naar de gang staat op een kier ben je op je snelst. Je zet een sprint in en voor je ’t weet ben je daar alweer om de lade te plunderen of naar de trap te rennen. Je wil graag naar boven. Niet getild worden natuurlijk, nee, zelf traplopen. Ben je dan boven, dan kruip je razendsnel door naar de trap naar zolder. Jeej, nog een trap! Dan snel naar de deur. Doe nou open! Ja, goed.. “Daah!”, “Die!”. En hoppekee, op de schommel. Hoe harder hoe beter. Geeft niets, kan papa weer even vijftien minuten bijkomen en alleen maar duwen.

Naast de schommel is een van je favoriete speeltjes van ’t moment je poppenwagen en pop. Soms kun je wel 20 rondjes achter elkaar om de salontafel rijden met je wagen. Pop eruit, dekentje eruit, kussentje eruit….. Pop erin, dekentje erin, kussentje erin…. Rondje, rondje, pop eruit, dekentje…… en ga zo maar door.

Dansen begint ook al een beetje te komen. Leuk om te zien hoe je soms met je voetjes gaat stampen en wacht tot we je na doen. Moet je ontzettend om lachen. Wij ook natuurlijk. Het is niet altijd helemaal duidelijk wie om wie lacht. Laten we het er maar op houden dat we om elkaar lachen.
Laatst al twee keer dat we aan het dansen waren en je je snel door je knieën laat zakken, op je hurken gaat zitten en dan weer snel omhoog. En nog een keer, en nog een keer. Onvermoeibaar. Als je geen goede danseres wordt, dan vrees ik wel eentje die slecht dansen heel lang vol zou kunnen houden.

Je hebt echt een eigen willetje. Als je iets wilt dan moet ’t ook gebeuren. En als je iets niet wilt dan zullen we het weten ook. Soms wel lastig hoor. Maar je maakt het gelukkig op allerlei manieren goed. Bijvoorbeeld door ons zo vaak aan het lachen te maken. Of door trots rond te lopen waardoor je papa en mama ook erg trots zijn. Of door echt bewust te komen knuffelen.
Vooral dat laatste kan niet vaak genoeg. Nu kan het nog. Straks is dat natuurlijk niet meer stoer en wil je dat misschien niet meer. Maar dat is pas over heel veel jaar. Nu mag je nog gewoon onbezorgd, onverstoorbaar, ontzettend vaak met papa knuffelen.

Eerste stapjes!

Lieve Nikki,

Het is alweer even geleden dat ik de wereld iets over je heb verteld. Ik weet niet waarom. Geen behoefte, geen inspiratie, geen nieuws? Is er dan in ruim drie maanden tijd helemaal niets leuks gebeurd? Niets leuks gedaan, geleerd, gezegd? – Zeker wel! Aan jou heeft het in ieder geval niet gelegen.

Twee weken terug hebben we je eerste verjaardag gevierd. We wilden het eerst klein vieren met alleen je opa’s en oma’s en je tante en slechts een paar vrienden erbij. Resultaat, +-30 man die speciaal voor jou even langs zijn gekomen. ’t Was een echt feestje. Eén jaar. Wat is het snel gegaan.

Omdat we het klein zouden vieren heeft je mama slechts 36 taarten gebakken, waarvan één klein taartje speciaal voor jou. Met aardbeien en slagroom. Sla d’r maar op los… of… eet hem heel netjes hapje voor hapje op. Ook goed.

Ik lees in mijn laatste stukje over jou (uit juli), dat je toen nog maar net begonnen was met kruipen. De ‘eenbenige tijgertechniek’ noemde ik het. Dat stadium zijn we natuurlijk al lang gepasseerd. Dat echte kruipen volgde snel genoeg. Vervolgens was daar een loopwagen. Met honderd procent concentratie en inspanning waggelde je onder strenge begeleiding achter de wagen aan. Stoppen was geen optie, eenmaal onderweg dan moest je door tot het eerste obstakel.
Die inspanning veranderde al snel in een grote glimlach. Kijk mij eens lopen! 

Deze week zette ik je neer op de grond, en je stond zo stabiel dat ik besloot je eens los te laten. Armen in de aanslag natuurlijk, maar los desalniettemin. En je bleef staan! Zonder houvast. Geen tafel, geen loopwagen, geen papa. Even helemaal los. Ik schuifelde een stukje naar achter. En ja, daar kwam je. Stap stap, plof! In papa’s armen. ’s Avonds aan mama laten zien. Kijk eens mama. Stap, stap, stap, plof! In mama’s armen. Jeeej!

Het kan nu niet lang meer duren voordat je loopt. Zolang je maar niet te snel op de zaken vooruit gaat lopen. Dat kan papa niet zo goed bijbenen.