Tien maanden te laat

Lieve Sanne,

Vandaag ben je alweer precies tien maanden jong. Tien maanden alweer, maar toch de eerste keer dat ik iets over je schrijf. Het verhaal moet niet te lang zijn, want hoe langer het verhaal hoe groter de kans dat ik halverwege afhaak. Maar er moet een verhaal komen. Straks denkt men nog dat je geen verhaaltje waard bent, maar zo is het natuurlijk niet. Deze writers block was al ruim voor je komst aan de gang.
Geen foto bij dit verhaal. Misschien vind ik niet snel genoeg de juiste; weer een kans om af te haken. Nee, het verhaal moet er komen, dus maar niet te lang.

Toch voel ik de neiging in één keer alle tien de maanden samen te vatten in dit stukje tekst. Kan helemaal niet. Hoe maak je duidelijk in een klein verhaal hoe mooi, klein en lief je bent, zonder dat het oppervlakkig en geforceerd klinkt. Kan bijna niet. Maar toch moet het kort, anders haak ik af. En je tien-maanden-verjaardag duurt nog maar tien minuten. Weinig tijd om uit te wijden over hoe je ieder moment van de dag een lach op je gezicht hebt, en daarmee op die van mij tovert.

Nog 9 minuten. Niet verzanden in verhalen over hoe je van onschuldig mak stil lammetje in een paar weken tijd bent getransformeerd in ontdekkingsreiziger pur sang, al tijgerend door de kamer.

Nog maar 8 minuten. Even achterwege laten hoe kiekeboe je leukste spelletje is, het liefst bij de deur. Deur open, deur dicht.

Over 7 minuten, ben je 10 maanden en een dag. Voor die tijd moet het verhaaltje klaar zijn. Niet druk maken over hoe te beschrijven dat je altijd zo moet lachen om je grote zus. Zelfs al is ze soms een beetje wild. Ze bedoelt het (denk ik) goed, en dat snap jij ook al. Je bent een slimmerd.

Nog 4 minuten. Zie je, alweer een paar minuten afgeleid door de tekst terug te lezen. Kan niet. Geen tijd voor. En zeker geen tijd om te vertellen hoe hard je kunt spartelen met je benen. Al vanaf kleins af aan. Daar moet een carrière in wielrennen of hardlopen in zitten.

Over 2 minuten staat hier je eerste verhaal. Hopen dat je vader met dit verhaal de boel doorbreekt en wat vaker zal schrijven. Geen tijd voor correctierondes. Geen tijd. Geen tijd. De tijd vliegt. Je bent al zo’n beetje geen baby meer, maar klein mensje. Dit verhaaltje schrijf ik veel te laat. Wel tien maanden te laat om precies te zijn. Hopelijk kan ik de komende tijd meer schrijven. Het kan niet aan een gebrek aan inspiratie liggen. Jij en je zus leveren dit genoeg. Ga zo door, dan probeer ik het weer trots te beschrijven.